De Nederlandse Warrior Cats Fanfiction wiki
Advertisement

Hoi![]

Gemaakt door Violetneus!

Hoi en welkom katten van de fanfictionclan!

Dit is de fanfiction van team sterrenlicht, die bestaat uit Aardbeikit, Lynxsnoet, Mangopoot, Sterrenkit en Violetneus! Helaas kunnen alleen Mangopoot violetneus en Sterrenkit reacties geven, maar we vinden het wel heel leuk als we reacties krijgen op ons verhaal! en ook tips, natuurlijk! Veel plezier met lezen!

Zoals je ziet wanneer je dit gelezen hebt, komen Lynxsnoet en Mangopoot voor in dit verhaal! Als je er ook in wilt kan je het vragen aan Lynxsnoet, of iemand anders van team sterrenlicht!

De kat op de cover is trouwens Lynxsnoet.



Proloog door Lynxsnoet[]

"au, au, stop!" miauwde Vulkaankit. Bladkit stopte. "sorry"piepte Bladkit. "jij mag nu dan wel de moordenaar zijn" "leuk!"antwoorde Vulkaankit, die overeind kwam. Maar ze werden gestopt door Lynxsnoet. "jullie doen het veel te hard! jullie hebben mijn mangokit bijna geraakt!"miauwde ze nijdig. "ach, we zijn toch al bijna leerlingen. nog maar een dag!"miauwde vulkaankit. Daar was de jonge poes Lynxsnoet blij mee. Dit was haar eerste, enige kitten, die nog haar oogjes dicht had. Maar wanneer haar partner Adderoog zijn werk moest doen en zijzelf als medicijnkat alles moest doen, kwam haar vriendin Tulpenval op Mangokit passen. Die kon ze vertrouwen. gelukkig had de leider, Bosster, de krijgscode veranderd. heel veel katten waren het er niet mee eens en hadden er kritiek op, maar wanneer zelfs de SterrenClan toestemming gaf, waren alle 4 de clans er toch ook mee eens. opeens hoorde ze de stem van commandant Adderoog oftewel haar partner. "verzamel je allemaal onder de hogerots!"riep die stem. Omdat de BosClan en ook de Woestijnclan een rots hadden in plaats van een richel, heetde dit nu een hogerots. ze pakte Mangokit op en liep naar de hogerots, de menigte katten volgend. Mangokit piepte toen ze hoorde hoe opgewonden de twee andere kits waren. vooral Vulkaankit en Bladkit.die bleken zelfs vandaag al leerling te worden! Bladkit kneedde de grond met zijn pootjes. "Bladkit, Vulkaankit, kom maar naar voren!" De twee kittens renden opgewonden naarvoren. Bosster ging verder:"jullie hebben beide een leeftijd van 6 manen bereikt." hij keek naar Bladkit."Bladkit, de SterrenClan eert je loyaliteid. vanaf nu zul je bekend staan als Bladpoot. je mentor word Lynxsnoet" Lynxsnoet keek verrast op, maar ook blij. ze had nog nooit een leerling gehad! de jonge krijger trippelde naar haar nieuwe leerling en raakt haar snuit aan. toen ging Bosster verder. "vulkaankit, de SterrenClan eert je moed. vanaf nu zul je bekend staan als Vulkaanpoot.jouw mentor word Adderoog."Vulkaanpoot rende naar Adderoog toe om zijn neus aan te raken. Mangokit piepte opgewonden. Opeens rende er een kat het kamp binnen. "er zwerven vossen in ons gebied!"riep hij bang.

Hoofdstuk 1 door Aardbeikit[]

Het was Lavendelblauw. Bosster trippelde naar zijn dochter toe. “Waar heb je vossen gezien?” Vroeg hij. “ rond ons gebied, sommige in ons gebied, dichtbij het kamp! En de vossen waren niet rood met wit, maar... zwart!” Riep de poes overstuur. Bosster keek nieuwsgierig naar de poes. “ zwart? Dat bestaat niet, Lavendelblauw. Je moet je vergist hebben!”.De jonge poes aarzelde, maar zei toen: "als je me niet gelooft,kan je komen kijken. Ze zijn toch dichtbij ons kamp!" Bladpoot maakte een half piep, half miauw geluidje en zei toen:"Ze komen niet naar het kamp toch?Ik wil echt niet met een stel enge, zwarte vossen vechten! Wat als ze duistere krachten hebben?" Sommige katten miauwden instemmend. Het zou best kunnen dat als ze echt zwart waren, ze gevaarlijk konden zijn. Zouden ze gestuurd zijn uit Het duistere woud?"De jonge Mangokit voelde spanning en probeerde zich los te worstelen uit Lynxsnoets kaken.Met een plof viel ze op de grond en bleef de blinde kit liggen piepen en kronkelen als een WoestijnClankit in een BosClankraamkamer. Terwijl Lynxsnoet haar kit weer oppakte, besloot Bosster mee te gaan om te zien of Lavendelblauw zich niet vergist had.Samen trippelden de twee het kamp uit. Bijna meteen daarna hield Lavendelblauw haar leider tegen. "ssst"fluisterde ze. "Daar, daar is er eentje!"Ze verstopten zichzelf in het hoge gras. "je hebt gelijk"stamelde Bosster toen hij een glimp opving van de vos. De vos was pikzwart met donkerblauwe ogen en een spitse snuit met een bloeddorstige blik in zijn ogen. Opeens stak de vos zijn snuit in de lucht en snuffelde hij een paar keer. Toen draaide hij zijn spitse snuit om en keek recht in de groene ogen van Bosster. Bosster deinsde achteruit van schrik terwijl de vos met een angstaanjagend geblaf op de twee katten afkwamgestormd. Bosster en Lavendelblauw renden ook op de vos af en stortden zich op het pikzwarte dier, die met een enorme kracht terugvocht. Hij gebruikte vechttecnieken die de twee katten niet kenden.Vulkaanpoot en Bladpoot, die eindelijk het territorium mochten ontdekken, zagen de twee katten met de vos vechten. Schrik sidderde door Bladpoots lijf. Het was echt, en de vos zag er bloeddorstiger uit dan ze zich had kunnen voorstellen. Haar broer antwoorde “ moeten we meevechten?” Bladpoot antwoorde niet. Ze dacht te diep na. Zouden vossen ook een leven hebben als zij? Zouden vossen ook worden getraind? Deze vechttechniek had ze nog nooit gezien bij een vos, hoewel ze er ook nog maar eentje had gezien toen ze nog 3 manen was. Maar daar wou ze niet aan denken. Haar vader was gestorven om haar en haar broer te beschermen. “ ik vroeg: moeten we mee vechten??” Zei haar broer ongeduldig. “ misschien...” zei ze. Eigenlijk wou ze niet,maar toen haar broer op de vos afstormde moest ze hem wel achterna. Haar broer wierp zich op de vos en krabte hem. Even dacht Bladpoot dat alles goed zou komen. Pas toen realiseerde ze zich dat hij nog geen enkele vechttecniek had geleerd en geen idee had wat hij moest doen. De machtige vos wierp de kleine kater van zijn rug en sloop al grommend op hem af,klaar om hem te bijten. Vulkaanpoot lag hulpeloos tussen de varens op de grond. De kleine kater probeerde onopvallend weg te sluipen, en zette het op het rennen. Toen de vos de achtervolging in wou zetten werd hij gestopt door Bosster. "wat moeten we doen, wat moeten we doen?"vroeg Vulkaanpoot die nog helemaal in paniek was. "aanvallen!"gromde Bladpoot. "en snel,ander verliest onze leider een leven!" "maar hij heeft er dan nog zeven over, en als wij ene verliezen voegen we ons bij de SterrenClan! En we hebben niet eens geleerd te vechten!" Bladpoot moest haar broer wel gelijk geven."je hebt gelijk. Maar toen ik leerling werd heb ik gezweerd dat ik iedereen in deze clan met mijn leven ga beschermen."Voordat Vulkaanpoot kon antwoorden stormde ze op de vos af. Hij beet in de schouder van Bosster. Bladpoot krabde de vos over zijn flank tot hij begon te janken, en haar beet. Bladpoot krijste het uit van pijn. Alles in haar vertelde dat ze moest stoppen, en uitrusten, maar ze moest doorgaan.Ze liet ene grom horen en beet in de kuit van de vos. Gelukkig schoot Vulkaanpoot haar te hulp door in de flank van de hond zijn tanden te zetten. Haar leider bleef stil liggen. Zijn flank die op en neer ging was het enige teken dat hij nog leefde. Gelukkig had de vos er genoeg van en hij rende weg."bedankt dat je me kwam helpen"murmelde Bladpoot dankbaar. Vulkaanpoot antwoorde door met zijn staart over haar wang te strelen. Even leek alles goed te gaan. Even was het net als hun kittentijd. Tot Bladpoot besefte dat ze nu in de gevaarlijke wereld leefde van het leerling zijn. Ze draaide zich om naar Bosster. Bloed druppelde op de grond en sjipelde door zijn vacht. "we moeten hem dragen!"riep Vulkaanpoot. Bladpoot schudde haar kop. "dan verlies hij nog meer bloed! Ik haal iemand van onze clan, jij blijft bij hem. Goed?" Vulkaanpoot knikte, en Bladpoot racete er vandoor. Sneller,Bladpoot! Toen zag ze het kamp. "help! Bosster verliest een leven!"riep ze hard. Alle katten keken haar aan. "wijs me de weg!"zei commandant Bloesemblad snel.

Hoofdstuk 2 : Door Sterrenkit.[]

Samen stormden ze hard naar Bosster toe, Bladpoot vooraan en Bloesemblad achteraan. Achter Bloesemblad, een paar centimeters weg kwam Mistelvel met een paar medicijnen erachteraan. 'Mistelvel! Goed dat je ook komt, ik was bijna vergeten dat we je nodig hadden!' riep Bladpoot die even achterom keek. Een paar doornen rukten zijn vacht, maar wat maakte dat uit? Bosster was nu eenmaal een leven aan het verliezen. Hij rook het bloed al stromend uit Bossters vacht komen. Daar waren ze. De gedachten spookten rond in zijn hoofd als een muis in een val. 'Grote grutten! Als we hem niet snel naar mijn medicijnhol brengen verliest hij straks een leven!' Mistelvel rende snel naar Bosster toe. Zijn vacht was bedekt met bloed.

'Zien jullie ergens spinrag?' vroeg Mistelvel. 'Vulkaanpoot, kan jij dat pakken?' mauwde Bloesemblad. Vlug zocht hij voor spinrag en kwam over een minuutje of zo terug. 'Hier, ik hoop dat het genoeg is.' Vulkaanpoot gaf Mistelvel een bundeltje spinrag. Mistelvel deed het spinrag op het grote wond om de bloeden te stoppen. 'Bosster, hoor je me? Eet deze op.' Mistelvel opende Bossters mond en gaf hem een bloemetje die heette Goudsbloem. Voorzichtig at hij het op. 'We moet hem nu naar de medicijnhol dragen. En doe voorzichtig, want ik wil niet dat de wond opengaat.' beval Mistvel. Voorzichtig tilden Vulkaanpoot, Bladpoot en Bloesemblad Bosster op. Zijn vacht was zo zacht als een verennest. Gelukkig, tijdens het optillen en brengen van Bosster waren er geen vossen. Toen ze in de kamp waren gekomen staarden iedereen bezorgd naar Bosster, terwijl hij daar hopeloos uit zag. Eenmaal in de medicijnhol aangekomen zocht Mistelvel snel voor kruiden.

Intussen waren Vulkaanpoot en Bladpoot weg om bedspullen te gaan halen. Alleen moest twee krijgers mee voor het gevaar. 'Denk je dat hij een leven gaat verliezen?' vroeg Vulkaanpoot nieuwsgierig. 'Ik hoop van niet..' antwoordde Bladpoot treurig. 'Maar gelukkig heeft een leider negen levens.' vertelde Vulkaanpoot. Opeens riep Vulkaanpoot:'Kijk, daar is een nest! Laten we wat veren meenemen.' De twee liepen naar de nest en keken om hun heen of er een vogel erbij was. 'Volgens mij is dit een verlaten nest.' Bladpoot greep een paar veren. Het voelde zo zacht aan. 'Dit moet goed zijn, alleen moeten we nog andere spullen zien te vinden.' vertelde Berkenwind. 'Daar, bij het water misschien? Voor mos.' stelde Bladpoot voor. Een paar schimmige schaduws verstopten zich achter de bomen. 'Het voelt daar niet veilig...' Wilgvlucht kon haar zin niet afmaken. De schimmige schaduws vielen haar aan en ze had geen tijd om weg te rennen. Ze was al gepakt. 'De zwarte vossen weer!' schreeuwde Vulkaanpoot uit. 'Ren, en vraag voor hulp!' riep Berkenwind, intussen sprong hij op de zwarte vos en beet in zijn nek.

'Maar...' Vulkaanpoot wou meevechten. Hij realiseerde zich nog steeds niet dat hij geen vechttechnieken had geleerd. 'Ga!' riep Wilgvlucht pijnlijk uit. De vos had haar beetgenomen. 'We moeten gaan, Vulkaanpoot!' Bladpoot rende al zo hard als hij kon door de bomen heen. Vulkaanpoot bleef nog en keek om zich heen. Wat zou hij doen? Intussen besloop nog een zwarte vos hem van achteren. 'Achter je!' schreeuwde Berkenwind. Het was al te laat, de vos had hem te pakken tussen zijn bloeddorstige tanden. De bloed stroomde overal. Wilgvlucht schreeuwde pijnlijke woorden uit, maar Vulkaanpoot hoorde niks. Hij werd doof. Zijn ogen werden wazig. De zwarte vos schudde hem heen en weer en gooide hem tegen een boom aan. Berkenwind en Wilgvlucht werden ook verduisterd. De vossen waren klaar en liepen weg.

'Vlukaanpoot?' Bladpoot kwam met vele krijgers mee en een medicijnkat. 'Oh nee, ze zijn verslagen.' Bladpoot liet alles los wat ze in haar poten had en rende naar Vulkaanpoot toe. Hij raakte Vulkaanpoot aan en overal op zijn vacht was bloed. Mistelvel had haar handen vol met spinrag, want ze voorspelde dit al. Ze plaatste veel spinrag op het wond. Ze deed haar oor bij Vulkaanpoots hart, hij leefde nog. Ze deed hetzelfde bij Berkenwind en Wilgvlucht. 'Wilgvlucht bloedt te veel. Ik ben bang dat ze zich kort daarna bij de SterrenClan aansluit...' 'Maar, dat kan niet! Ze beweegt toch?' riep Bladpoot. Hij was erg angstig over wanneer iemand dood ging. 'Dat is de wind. We kunnen niks doen.' vertelde Mistelvel. Lynxsnoet deed haar staart om Bladpoot heem om hem tegen te houden. Hij was net bijna naar Windvlucht toe gerend. Windvlucht was een van hun beste krijgers en ze kon niet dood zijn, omdat ze haar nodig hadden om door de winter heen te overleven. Ze hadden ook een sterke leider nodig en sterke krijgers. De zwarte vossen maakten het hun allemaal moeilijker. 'Zware tijden worden bestaan door vijanden...' mompelde Bladpoot.

Als je in Team Sterrenlicht zit, kan je hieronderaan uitvouwen.

Als jullie dit stuk niet leuk vinden begin ik gewoon opnieuw.

Advertisement